In Memoriam 'Mikki'

26-05-2011 00:00

Deze week kregen we heel verdrietig nieuws. Mikki, geboren in 2005, is onverwacht overleden. Mikki kwam uit ons allereerste nestje, en was dus één van de eerste 'Salty River' Tollers. Op verzoek van haar baasjes zetten we hun 'afscheidsbrief' op de site..... We wensen Inge, Hans en de kinderen veel sterkte toe!

MIKKI
geboren 13 december 2005.......gestorven 26 mei 2011


De laatste week uit het leven van onze lieve hond Mikki.....

Hieronder het verhaal van Mik, na een tijdje niet goed te willen eten...terwijl ze er altijd verzot op was..besloten we op woensdag 18 mei naar de dierenarts te gaan. Om half 8 hadden we een afspraak, we vertelden wat we de laatste tijd bij Mikki hadden opgemerkt...we gingen haar eerst wegen..sinds het laatste bezoek op 22 februari voor haar jaarlijkse cocktail was ze ruim 2 kilo afgevallen..De dierenarts deed een lichamelijk onderzoek, en besloot over te gaan tot het afnemen van wat bloed en vroeg of we op de uitslag wilden wachten...natuurlijk, in de tussentijd gingen wij even een ommetje met onze Mik maken.

Na een kwartiertje kwamen we terug en konden direct doorlopen, het bleek niet goed te gaan...waardes in haar bloed waren extreem hoog en de dierenarts vermoedde nierfalen...de tranen liepen over mijn wangen en de tranen van Isa volgden al snel.
Het beste was om haar een dag een infuus te geven, daar zou ze van opknappen. Die avond gewoon mee naar huis, volgende dag donderdag 19 mei..tegen 9.00 uur weer terug....thuis aangekomen zag de rest van de familie al snel dat het niet goed zat...Mik heeft die nacht lekker bij ons boven gebivakkeerd...ging van bed naar bed..was in d'r element.
Volgende dag heeft het baasje haar weggebracht voor het infuus, die zelfde avond gingen we haar weer ophalen..vanaf die tijd moest ze speciaal eiwitarm dieet, de dierenarts zei: “hier heb je vast 1 blikje”...ik antwoordde..doe er nog maar een paar bij want onze mik is een lekkerbek! We waren met z'n allen..Mik gaan ophalen, ze was blij ons te zien en wij nog veel meer!!!
Na een half uurtje mocht ze eten..maar ze wilde niets...toen ging ik me toch wel zorgen maken....



Vrijdag 20 mei: we hebben getracht haar brokjes te geven, op internet allerlei eiwit beperkte producten gezocht..ze at die dag wat brokjes en mais uit mijn hand....gaandeweg het weekend ging het slechter..zaterdag gestart met het geven van blikvoer vermengt met water in een 10 cc spuitje zo'n beetje om het uur, op zondag had ik besloten haar om het half uur eten te geven daarnaast gaf ik haar elke keer water uit mijn hand...het ging slechter...

Maandag 23 mei : opnieuw de dierenarts gebeld, urine opgevangen..bij het uitlaten: Jip had Mik aan de riem en Hans met een lepel eronder wanneer ze wilde gaan plassen ..gelukt en Hans als een speer naar de dierenarts. Een ontsteking geconstateerd, nog steeds kreeg Mik ook antibiotica.
De dierenarts adviseerde om een echo te laten maken in Doorwerth, op dinsdag 24 mei ging Hans samen met Mik naar Doorwerth om 11.15 uur was ze aan de beurt...wat een spanning. Hans belde me en vertelde dat er niets bijzonders te zien was..euforisch was ik...maar de dierenarts in Doorwerth dacht aan ziekte van Adisson ...thuis het hele internet uit en af zitten pluizen...daar viel mee te leven..medicijnen..maakt het uit. Als ze maar bleef leven! We waren die dag zo ontzettend blij, ik vergeet het nooit meer.
De dierenarts had wel het advies te geven om haar weer naar onze eigen dierenarts te brengen voor wederom een infuus, ze was uitgedroogd. Zo gezegd zo gedaan, die nacht is ze daar gebleven en op woensdag 25 mei gingen we haar weer halen.
We dachten dat Mik wel opgeknapt zou zijn, maar het tegendeel was waar..het was zo ontzettend zielig om te zien..ze kon zelf de auto niet meer inkomen..zo verzwakt dat deed zo'n pijn om te zien. We waren er ontzettend verdrietig van, thuis aangekomen wilde ze direkt naar buiten en ging in haar geliefde plekje liggen in de struiken, alleen was het voor ons heel naar want ze lag erg te trillen...ik probeerde haar in de mand te krijgen...dit is de laatste dag en nacht dat Mik bij ons is geweest, ze kon de trap niet meer op ...Britt ging haar uitlaten en ze wilde niet meer de tuin in..terwijl ze anders eigenlijk altijd direct weer naar huis wilde [ zeker wanneer iedereen thuis was] we waren er allemaal helemaal ontdaan van..die nacht heeft Hans bij beneden haar geslapen..hij vertelde dat het zo naar was om te zien..ze takelde onder onze ogen steeds verder af.

Donderdag 26 mei: Onze laatste redding was een dierenkliniek in Wageningen..die ochtend hebben we Mik met mand en al in de auto gezet, Hans had daar een afspraak om 8.30 uur met een specialist...deze dierenarts heeft Mik getest op de ziekte van Adisson , helaas het bleek toch nierfalen te zijn en er was niets meer aan te doen....hij belde me tegen half 11 op met deze mededeling.....ik schreeuwde het uit....wat nu?? Besefte ook: zo kon het niet verder, de dierenarts in Wageningen adviseerde euthanasie.
Ik heb huilend de dierenarts opgebeld en gevraagd of ze naar ons konden komen, ik zag het absoluut niet zitten om met z'n 5en en mik weer naar de dierenarts te gaan om Mik daar te laten inslapen. De assistente zei dat het natuurlijk kon dat de dierenarts naar ons zou komen..ik was zo opgelucht., de kinderen zijn van school naar huis gekomen.. We hebben met z'n allen om de mand van Mik gezeten en enorm veel gehuild maar ook soms ook even gelachen om het kattenkwaad van Mik.



Het was een zeer moeilijke dag, wat mooi was dat Mik d'r “vriendin” Mazzel [Mazzel is 1 dag ouder, ze kennen elkaar vanaf de puppy training , logeerden regelmatig bij elkaar] langs kwam, Mik en Mazzel roken aan elkaar en hoe ziek ze ook was : ze kwispelde!!! Zo mooi om te zien, ik ben zoo blij dat we dat voor haar nog konden doen...ze kwam uit de mand en liep omste beurt naar 'n ieder van ons en kwam even lekker tegen ons aan hangen..we knuffelden haar uitgebreid.

De deurbel ging en de dierenarts stond op de stoep, vol medeleven en uitgebreid aandacht voor ons allemaal vertelde hij wat er ging gebeuren...we hebben met z'n allen Mik vastgehouden toen ze insliep...ze lag heel rustig in haar mand.



We hebben samen een plekje gekozen en Mik daar begraven, we hebben er flink wat stokken omheen gelegd...want elke avond wanneer hans met haar ging fietsen en het Goffert park inging kwam ze telkens terug met een stok, Mikki hield van stokken...gooien... maar het liefst nam ze ze mee naar huis..hoe groter hoe liever..ze kwam er dan altijd vol trots mee binnen en wij riepen dan altijd: zo Mik, wat heb je weer een enorme grote stok meegebracht!!!

Wij, Hans & Inge, Jip, Britt & Isa zullen onze lieve Mik heel erg missen!!.
 

—————

Terug